NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Poprzednio...
Duncan Innes mi się oświadczył.
Jeszcze nie dałam mu odpowiedzi.
Nie będę stał na twojej drodze do szczęścia.
Odwieziesz Claire do domu.
A co z milicją?
Mianowałem cię kapitanem, nie ucząc cię, co to znaczy.
Ojciec zostawił cię tu, byś bronił wzgórza pod jego nieobecność.
On mnie nie szanuje.
Powiedziałam Geraldowi Forbesowi,
by zmienił zapis dotyczący River Run i mych włości na rzecz Jeremiaha.
Pani Fraser, pragnę przedstawić pana Wyliego.
OGŁOSZENIA DR RAWLINGS ZALECA
- Kim jest dr Rawlings? - To ja.
Tu już nie jest bezpiecznie.
Wiem, że złożyłeś przyrzeczenie mojej matce.
I mnie.
Zwalniam cię z niego.
Nie daj się znaleźć.
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do Skye
Bałwany i bryza
Wyspy i morza
Góry deszczu i słońca
Wszystko, co było dobre
Wszystko, co sprawiedliwe
Wszystko, co moje
Przeminęło
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
Wesoła dusza
Pożeglowała pewnego dnia
Przez morza
Do Skye
Zaśpiewaj mi pieśń
O dziewczęciu, którego już nie ma
Czy tym dziewczęciem
Mogę być ja?
SZKOCJA, ROK 1746
Dragoni przed nami!
Stać!
Mów, kto jedzie.
Bogu dzięki.
Dobrze was widzieć, poruczniku.
Jedziemy co koń wyskoczy, byle dalej od Culloden.
Z kim rozprawiam?
Oczywiście, gdzie moje maniery?
Jestem Samuel Torrington.
W środku jest moja żona i córka.
Każecie im wysiąść?
Z rozkazu księcia Cumberland
mamy przeszukać każdy pojazd na drodze.
Roztropne środki ostrożności.
Moje drogie.
Ani słowa.
Pusto, sir.
Dobrze. Ruszajcie w drogę.
Pani pozwoli.
Dokąd zmierzacie?
Do granicy, a potem do Carlisle.
Mój brat ma tam majątek.
Nie dosięgną was tam walki.
Dobrego dnia. Jeźdźcie bezpiecznie.
Dziękuję. Niech Bóg ma króla w opiece.
A któregoż to króla?
Poruczniku, to złoto z pieczęcią francuskiego króla.
Pewnie wiezione dla Charlesa Stuarta.
Naszliśmy jakobickich zdrajców.
Hectorze.
Rzućcie broń.
Tato!
Morna...
Morna.
Morna?
Kochanie?
- Nie żyje. - Nie.
- Nie możesz jej pomóc. - Nie.
Musimy jechać!
Nie.
- Jocasto, chodź. - Nie możemy jej zostawić.
Morna!
Jedź!
Morna...
Morna!
Masz chwilę, pani?
Wejść.
Dzień dobry, panie Innes.
Przepraszam, że niepokoję.
Margaret, Abigail, możecie odejść.
Wiem, że jutro ślub, ale...
Chciałem wam to podarować.
- Po zapachu wnoszę, że to lawenda. - Tak.
Na ukojenie nerwów.
Wiem, że panna młoda ma wiele trosk.
Trzeba wybrać kwiaty, sukienkę i wstęgi.
To motto MacKenziech.
„Błyszczę, lecz nie płonę”.
W dowód mej serdeczności.
Wiem, że nie pałasz do mnie żarem, ale...
Nazwisko „Innes” pochodzi z gaelickiego.
To wyspa utworzona przez dwa nurty strumienia.
- Mam nadzieję, że z czasem może... - Dziękuję.
Dziękuję, panie Innes. Wielcem rada.
Pani wybaczy.
Ulissesie.
Pani siostrzeniec i pan Forbes czekają na dole.
Rozumiem.
Zatem pójdę już.
Myślisz, że nie wyczuwam, jak patrzysz na tego nieszczęśnika?
Chcę tylko, byś była szczęśliwa.
To nie ma nic do rzeczy.
Może z czasem pan Innes zdoła dać mi nieco...
spokoju.
NINIEJSZYM ZAWIADAMIA SIĘ
Wybaczcie, panowie.
Nie trzeba przepraszać, ciociu.
Przybyliśmy do River Run, by świętować na twoją cześć.
Możecie się nie spieszyć.
Dziękuję.
Jakże to hojnie z pani strony.
Brianna musi cenić
uwagę, jaką poświęca pani jej synowi.
Jest pani pewna, że pan Innes wie, co to oznacza?
Pan Innes zgodził się w swej szczodrości,
bym strzegła River Run,
dopóki Jeremiah nie dorośnie.
W końcu nie mamy potomstwa.
Możemy zaczynać?
Pułkownik w roli świadka?
Gotowe.
River Run ma nowego właściciela.
Pod jego nieobecność winnam towarzyszyć gościom.
Wybaczcie.
Pani.
Śmiało, maluchu. Powąchaj troszeczkę. Nie jest aż tak źle.
Co ja bym dał za paczkę chusteczek.
Tak. Lub aspirynę.
Proszę.
Wiele by to nie zmieniło.
Jak to jest, że za 200 lat wyślemy człowieka na Księżyc,
lecz nadal nie mamy leku na zwykłe przeziębienie?
Mogłeś pojechać na ten ślub.
Poradzę sobie z przeziębionym dzieckiem.
Wiem.
Ale chciałem pomóc.
Jocasta obraziła cię na naszym ślubie,
więc uznałeś, że obrazisz ją, nie idąc na jej ślub.
Dwie pieczenie na jednym ogniu.
Adso przyniósł nam podarek.
Co to takiego?
To chyba nie dar od Adso.
Mam nadzieję, że też nie od bogów.
To Murtagh powinien być u boku Jocasty.
Tymczasem ja zadaję się z łotrami, którzy życzą mu śmierci.
Nie bądź dla siebie tak surowy.
Kazałeś mu czekać.
To, że Murtagha dziś nie ma...
to jego własny wybór.
Chodźmy.
Spróbujmy cieszyć się tym dniem,
dla Jocasty.
Dobrze.
Panie wybaczą.
Nie miałam pojęcia, żeś tak dobrym tancerzem.
Po prawdzie nie byłbym taki pewien.
Pewnie obtańczyłem każde dziewczę w prowincji.
Każda z nich liczyła na korzystne małżeństwo
z lordem Johnem Greyem.
To najważniejsza impreza roku.
Obstawiam, że w Karolinie Północnej nie ma samotnej panny,
która przegapiłaby okazję na wieczorne amory.
Skoro mowa o korzystaniu z okazji...
Naturalnie.
Lord John Grey, pułkownik Fraser.
Cóż za spotkanie.
- Dzień dobry. - Wasza Ekscelencjo.
Pani Fraser, miło znów panią widzieć.
Ekscelencjo.
- Pani Tryon. - „Jej Ekscelencja”...
jeśli łaska.
Pani wybaczy.
Proszę nie zwracać na niego uwagi.
Wspominam o tytule, aby mu o tym przypomnieć.
A gdy wreszcie zaczął mnie tak przedstawiać
dobrym ludziom z Karoliny Północnej, udajemy się do Nowego Jorku.
- Typowe. - Do Nowego Jorku?
Pragnę przedstawić czcigodnego sędziego Martina Atticusa.
Służę, sir.
Przysięgam, że gdybym miał rękawice, rzuciłbym jedną na ziemię,
by sprawdzić, kto ma poczucie
starego dobrego honoru.
- Dobry Boże. Kim jest ten człowiek? - To Quincy Arbuckle, Wasza Ekscelencjo.
Na weselu zawsze się trafi jakiś zadufany w sobie dureń.
Zaskakuje mnie wasz język, Wasza Miłość,
lecz trudno się z tym nie zgodzić.
Co gorsza, jestem pewien, że ich przyciągam.
Gdy wychodzi na jaw, że jestem sędzią,
wszyscy stają się moralizującymi filozofami
lub ekspertami w materii prawa.
Moje ostatnie zwycięstwo na sali sądowej było przebłyskiem geniuszu.
W rzeczy samej.
Na szczęście nasz gubernator jest tak mądry i miłosierny,
że ułaskawił tych okrytych hańbą mężów.
Wieści po prowincji wolno się niosą.
Wasz szkocki kamrat,
Samuel Johnston, mocno się do tego przyczynił.
Dzięki edyktowi o zakazie organizowania burzliwych zgromadzeń.
Zakaz obowiązuje mężów, gdy jest ich co najmniej dziesięciu.
Jeśli nie mogą się spotkać, nie mogą też spiskować.
Właśnie.
Gdybym wcześniej na to wpadł,
porucznik Knox mógłby nadal być z nami.
Wielkie nieba, Wasza Ekscelencjo.
Ciągle mam wam przypominać o obowiązującej etykiecie?
Wielce to smutne.
Okropne, lecz to nie czas na takie konwersacje.
Słusznie.
Zostawmy im ponure rozprawy o polityce.
Otóż to.
Ponoć później będzie można zagrać w wista o wysoką stawkę.
Urzeka mnie widok mężów przegrywających swe fortuny.
Rój będzie tu w ciągu doby!
Tak, to diabelstwo oblezie nasze plony, jeśli będziemy czekać.
Winniśmy puścić z dymem pole pana Frasera.
Panowie, pozwólcie...
Pali się!
Przykuło to waszą uwagę.
Ta panika w sercu, ta trwoga,
instynkt, by chronić się przed niebezpieczeństwem.
Wyobraźcie sobie, że naprawdę by się paliło.
Ale pozbylibyśmy się paskudztwa.
Może, aż przyleciałyby kolejne.
Siebie też byście się pozbyli.
Zmiana kierunku wiatru i wasze domy zmieniłyby się w popiół.
Chce pan zaryzykować, panie Lindsay?
Szkoda, że nie ma tu pułkownika Frasera. Potrafiłby temu zaradzić.
Pułkownik jest dziesięć dni drogi stąd.
To co mamy robić, kapitanie MacKenzie?
Nic nie mówi.
Nie trapi mnie wyjazd z pałacu New Bern.
Budynek ma eleganckie udogodnienia,
ale nigdy nie czułam się tam komfortowo.
Boże, czy to Philip Wylie?
Znasz go?
Trudno coś dojrzeć pod pudrem,
ale spotkałam go na kolacji w Wilmington.
- Choć znajduję go dość... - Natarczywym?
Miałam rzec „irytującym”.
Odkąd wrócił z Paryża, stał się nieznośnym dandysem.
Do tego jest kobieciarzem.
Chodzą plotki, że ma ogromne długi,
bo przepuścił fortunę na hazard i przybytki wątpliwej reputacji.
Zmierza w naszą stronę.
Raczej w twoją.
Ale mogę odwrócić jego uwagę.
W końcu jestem żoną polityka.
Mam pewne umiejętności.
Szkoda, że nie widziałaś miny Roberta,
gdy powiedziałam mu, że od teraz
przez konkretne dni w miesiącu będzie...
spał w pokoju gościnnym.
Przystał na to?
A co miał powiedzieć?
Pokazałam mu czarno na białym rady tego medyka Rawlingsa.
Przeklinał dzień, gdy kobiety nauczyły się czytać.
Nie sądzisz, że to świętokradztwo?
Dziecko to boskie błogosławieństwo.
Skoro to wola boska,
która kobieta broniłaby się przed stanem brzemiennym?
Może taka, która nie byłaby w stanie podołać
nad wyraz obfitemu błogosławieństwu.
Panie wybaczą.
- Pani Fraser! - Pan Wylie!
Ależ ze mnie niezdara. Mogę to jakoś naprawić?
Nie trzeba, dziękuję.
Jak miło pana widzieć.
Ależ, madam, cała przyjemność po mojej stronie.
Dobrze pan wygląda.
W tym roku fortuna się do mnie uśmiechnęła.
Interesy w Anglii idą dużo lepiej,
bogom dziękować.
Miałem w tym swój udział, nie tylko w tym zresztą.
Pragnę zauważyć, że wygląda pani kwitnąco.
Jak zwykle jest pani najpiękniejszą ozdobą tej skromnej uroczystości.
Przepraszam, panie Wylie.
Ciotka pani Fraser pragnie zasięgnąć jej opinii,
a nie możemy kazać czekać pannie młodej.
Panie Wylie.
Wybacz moją spóźnioną interwencję.
Robisz, co w twej mocy.
Powiedz to Evanowi Lindsayowi lub Ronniemu Sinclairowi.
- Oni się boją. - Powinni.
Jeśli szarańcza obsiądzie ich farmy,
ich rodziny zimą będą głodować.
Gdyby był tu twój ojciec...
Cóż więcej mógłby począć?
Chciałbym to wiedzieć.
Nie chcę się już mądrzyć.
Zabawne, jak pewne rzeczy potrafią wryć się w pamięć.
Szarańcza i dym.
Tak.
To historia, którą czytał mi ojciec, gdy byłem dzieckiem.
Właśnie mi się przypomniała.
Opowiadała o pladze szarańczy gdzieś na amerykańskim Zachodzie...
A opowiesz coś więcej?
Przeganiali je dymem.
Zanim zdołały wylądować.
Myślisz, że to by poskutkowało?
Wiele historii opiera się na faktach.
Pomyśl o wielkich pisarzach. Tyle prawdy w fikcji.
To może się sprawdzić.
Moglibyśmy rozpalić ogniska dookoła pól, używając zielonych drzew,
a gdy nadleci główny rój, będzie tyle dymu, że nie zdołają lądować.
Stracimy trochę upraw,
nie ma na to rady, ale jeśli zdołamy ochronić resztę...
To może się udać.
Może.
Musimy wytworzyć dość dymu, by przykryć pola.
Powieszeni? Mówiłeś, że ustawa zabrania zgromadzeń.
Bo to prawda.
Pozwala też oskarżyć każdego człowieka, który wszczyna zamieszki.
Lub wszczynał.
To spóźniona sprawiedliwość.
Tych ludzi trzeba było aresztować wiele miesięcy temu.
A jeśli nie zechcą poddać się sprawiedliwości króla?
Dałem prawo szeryfom dyscyplinować tych, którzy stawiają opór.
Jak mówiłem, gdy pan przybył w te strony,
- istnieje prawo... - I to, co zostało zrobione.
Cieszę się, że pan się zgadza.
Ciekaw jestem.
Dlaczego teraz?
Pana żona wspomniała, że wybieracie się do Nowego Jorku.
Tak, błagałem ją o dyskrecję, dopóki nie jest to pewne, ale...
Dostałem posadę gubernatora.
Trzeba dopełnić jeszcze drobnych formalności,
ale mam przyjaciół, którzy zapewnili, że to przesądzone.
Mniemam, że ci przyjaciele wiedzą o naszych problemach z regulatorami.
Gdy przyjąłem urząd w Karolinie Północnej,
moja żona płakała przez tydzień.
Podzielałem jej obiekcje, a jednak
przyznaję, polubiłem to miejsce.
Z bólem pozostawię je w chaosie.
To dziedzictwo bezprawia.
Niektórzy z nich bywają dzicy,
ale nie są bezbożnikami.
Dziedzictwo łaski byłoby...
Doświadczą jej, jeśli się zdecydują.
Najlepszej z obu krain.
Nieba lub piekła.
Jeszcze dwa.
Dziękuję.
- Napełniasz te garnce... - Łajnem.
Odstraszam tym owady.
A ja myślałam, że to je przyciąga.
Nie, robię race dymne.
Używa się ich od wieków.
Wkładają tam olej i łajno.
Nie mamy ropy naftowej, więc stosuję gęsi łój.
Gdy podgrzejemy garniec, dym buchnie z niego jak z małego komina.
Jeśli rozmieścimy je na polach,
wystarczy, by pokryć to, czego nie sięgnie ogień zieleniny.
Imponujące, profesorze MacKenzie.
Tak. Problem w tym, że nie wiem,
jak rozproszyć dym z dołów ogniowych na pola.
Wiatr się wzmaga.
Tak, ale kto wie co będzie, gdy będziemy gotowi?
Mam pewien pomysł.
Ja się tym zajmę. Ty przerzucaj to swoje łajno.
Abigail? Widziałaś mego męża?
Nie, pani. Mam go poszukać?
Nie, dziękuję. Nie przejmuj się.
Koronka Chantilly,
tak ceniona przez wybrankę króla Ludwika, madame du Barry.
To mój skromny prezent dla przyszłej Jocasty Innes.
- Cudowna. - Wielka szkoda.
Na pani wyglądałaby powabniej.
Obawiam się, że trudno je zdobyć.
Podatek akcyzowy jest dość uciążliwy.
Chyba że zna się właściwych ludzi.
Jak mówiłam, delikatne koronki na prowincji na nic mi się zdadzą.
A ja mówiłem, że znając właściwych ludzi,
nie musiałaby pani tam przebywać.
Cieszyłaby się pani luksusami życia.
Mogę dostać wszystko, co pani trzeba, czego tylko pani dusza zapragnie.
Znam irlandzkiego żeglarza, co prowadzi interesy w porcie Wilmington.
Ma pan na myśli przemytnika?
Dlaczego mnie pani rani?
Ma mnie pani za pospolitego złodzieja?
Chcę tylko nadmienić, że mam pewnych przyjaciół,
którzy parają się zdobywaniem rzadkich i wyjątkowych eksponatów.
Panie Wylie...
Mam coś, co może pana zainteresować.
Toż to grzech w czystej postaci.
Mój mąż ją robi.
Co jest od niego, jeśli łaska?
Srebro czy złoto?
Srebro.
Złoto jest...
od mego zmarłego męża.
Wyrazy współczucia.
A zatem pan Fraser pozwala pani
nosić podarek od innego mężczyzny tak blisko swego prezentu?
Mój mąż jest bardzo wyro...
Najwyraźniej to niezwykły człowiek.
Mogę wiedzieć, kiedy zmarł pani pierwszy mąż?
To było wieki temu.
Musiał być zacnym mężem, skoro po tylu latach nadal budzi oddanie.
Tak było.
Gwiazda, która błyszczy na firmamencie serca po wsze czasy.
Za miłość.
W rzeczy samej.
Panie Wylie, chciałabym prosić o radę.
Naturalnie, do usług.
W kwestii interesów.
Chodzi o pańskiego wspólnika.
Czy zechciałby może
zaradzić pewnym finansowym niedogodnościom.
Czego tylko pani sobie życzy.
Mój mąż produkuje whisky,
lecz ledwie wychodzi na swoje.
Ale wspólnik z odpowiednimi koneksjami...
Proszę mi zaufać, pan Bonnet posiada...
nieustannie posępny nastrój.
Nie robi interesów z ludźmi, których nie zna.
Na szczęście my...
ja...
będę miała sposobność obcować z panem.
Naturalnie będzie miał pan też udział w zyskach.
Boli mnie, gdy tak nędzne słowo jak „zysk”
pada z pani powabnych ust.
Nie psujmy tego pięknego dnia,
rozmawiając o tak nużących sprawach.
Podzieliła się pani ze mną swoją dumą i radością,
zatem pozwoli pani, że i ja się podzielę.
Dorzućcie do ognia. Ułóżcie je.
Dobrze. Układajcie.
Dopilnuj, by reszta garnców trafiła na pole Evana Lindsaya.
- Niech twój brat też pomoże. - Dobrze, kapitanie.
Leć.
Gdy twój ojciec zostawił mnie na straży,
uznałem, że trzeba będzie naprawić ogrodzenie.
Okiełznać zbiegłą krowę, lecz nie. Spada na mnie biblijna plaga.
Pragnę przedstawić Lucasa.
- Cudowny. - Czyż nie?
To potomek Eclipse z linii Darley Arabian.
„Eclipse”?
Jeden z najsłynniejszych koni wyścigowych w historii.
Słodziak z ciebie.
„Słodziak”?
Dziwne określenie na tak szlachetną istotę.
Zatem dobrze. Dobroduszny i energiczny.
A przede wszystkim piękny.
Co pan, u diabła, wyprawia?
Pani Fraser! Claire, doprowadzasz mnie do szału!
Ty zdziro!
Jamie, nie.
Wpierw mnie poiła alkoholem,
a potem wręcz błagała, bym ją posiadł!
Ta kobieta to diabeł wcielony!
- Jak pan śmie? - Przestańcie!
Naprawdę chcesz kogoś zabić na weselu ciotki?
On nie jest tego wart.
Jeszcze raz zobaczę cię blisko mej żony, to cię zabiję.
Zrozumiano?
Claire.
Co sobie wyobrażałaś?
Sam na sam z kimś takim jak on.
On zna Stephena Bonneta.
Co? Wyznał ci to?
Okazuje się, że świat jest mały.
Ten szmugler, z którym pracuje w Wilmington...
Wylie jest zadłużony po uszy, więc...
Uznałam, że jeśli namówię go na wspólny interes,
może umówi się na spotkanie.
Miałam przeczucie, że to Stephen Bonnet.
Nie myliłam się.
Chryste.
Wywołałaś wilka z lasu.
Nie uwierzysz.
Lord John wyznał, że Bonnet w Wilmington ugodził człowieka sztyletem w oczy.
To pokazuje, jakim człowiekiem jest Wylie.
Ja rzuciłam go w końskie łajno, a ty zagroziłeś, że go zabijesz.
Jak mamy go sobie zjednać?
Powiadasz, że lubi hazard?
Można tym wymachiwać z góry na dół i na boki.
Nie przestawać! Podsycajcie ogień!
Fergus?
Tak szybko pan wrócił, panie Barlow? Myślałem, że ma pan dość.
To pan.
Jeśli myśli pan, że to wystarczy na płaszcz,
grubo się pan myli.
- Podarowała mi go hrabina... - Moja żona miała rację.
Tak.
Nie godzi się zabić człowieka na weselu ciotki.
Będziemy musieli załatwić to inaczej.
Jeśli mówi pan o incydencie w stajni,
jest tak, jak mówiłem, bom dżentelmen pierwszej wody.
Panie Wylie.
Zna pan żonę gubernatora?
To zacna kobieta.
Ale między nami...
dyskrecja nie jest jej mocną stroną.
Wystarczy jej szepnąć słówko,
a w dwa tygodnie każdy mężczyzna, kobieta i dziecko
w prowincji Karoliny Północnej
dowie się, jakim mężem jesteście.
Nie wątpię, że Jej Ekscelencja ma mnie już za łajdaka.
To dla niej żadna nowość.
Obawiam się, że moja reputacja mnie wyprzedza.
Ale nie słyszała o tym, co mam do powiedzenia na wasz temat.
Rozstrzygnijmy to teraz.
Zagrajmy w wista.
W razie wygranej dam panu odejść z honorem.
A jeśli przegram?
Ten ogier.
Lucas.
Wy, Szkoci, wszyscy jesteście tacy sami.
Jako barbarzyńcy zbyt wysoko cenicie dumę.
Różnica między mną a panem polega na tym,
że gdyby kazano mi wybierać między dumą a złotem,
z miejsca wziąłbym złoto.
Poza tym Lucas jest wart dziesięć razy więcej.
Jeśli mam zasiąść do stołu,
musi pan przedstawić coś dużo bardziej cennego.
Postradałeś rozum?
Widział, że go nosisz.
Nie wiem dlaczego, ale to jedyna rzecz, którą przyjmie za konia.
Bo widział, ile dla mnie znaczy.
Nie rozumiesz? Poniżyłam go, a on chce się odegrać.
A nawet jeśli?
Jeżeli wygram, zdobędziemy konia.
A jeśli tak się stanie, odegramy się
na człeku dużo gorszym niż Philip Wylie.
Nie, tylko nie to.
Nie pierścień Franka.
Claire.
Stephen Bonnet...
Stephen Bonnet chciał mi go wyrwać z gardła.
- Zapomniałeś o tym? - Dlatego musisz mi zaufać.
To nasza szansa, by załatwić drania raz na zawsze.
Nie przegram, Claire.
A jeśli jednak?
Dla kogo to robisz?
- Co masz na myśli? - Odpowiedz.
Dla Bree. Dla naszej córki.
Dla jej honoru?
Czy dla swego?
Jeśli chcesz go wziąć...
równie dobrze możesz zabrać oba.
Straciliśmy trochę fasoli.
Pola kukurydzy uratowane.
Udało się.
Kapitanie MacKenzie?
Pan Lindsay.
Ten wasz plan zdawał mi się jednym z najgłupszych.
Ale jestem pana dłużnikiem.
Straciłem tylko pół akra.
Moja rodzina nie będzie głodować tej zimy, a to dzięki panu, kapitanie.
Wszyscy pomogliśmy.
Może gdy tata wróci, awansuje cię na majora.
Chryste, mam nadzieję, że nie.
O co chodzi?
Pani, przyszedł spóźniony gość.
Ma dla ciebie prezent.
Nie przyjmuję już gości, Ulissesie.
Każ mu zaczekać na dole z całą resztą.
Wielka szkoda,
bo przebyłem taki kawał, aby dać ci go osobiście.
Co ty sobie myślisz? Przybywasz tu akurat dziś?
Sam gubernator jest na dole.
Miałem szczęście, bo spotkałem twych ludzi na zewnątrz.
Nie chciałem postępować raptownie.
Czułem, że nie będzie wskazane
zabijać człowieka w noc tuż przed ślubem.
Jesteś szalony. Wiesz o tym?
Tak, na tym polega mój urok.
Nie chciałem przychodzić z pustymi rękami.
Dlaczego przychodzisz?
By cię o coś zapytać.
Nie mam prawa cię o to pytać, a jednak to zrobię.
Bo bez tego nie mógłbym dalej żyć.
Zaczekasz na mnie?
Pytasz mnie o to na dzień przed ślubem?
Nie kochasz Duncana Innesa. Każdy głupiec to wie.
Mogłeś mnie o tym powiadomić.
Gdy powiedziałam ci, że się oświadczył, nie rzekłeś ni słowa,
tylko że nie staniesz mi na drodze do szczęścia.
A teraz stoję, nieprawdaż?
Chryste.
Nie sądziłem, że się zgodzisz.
- Gdybyś mnie posłuchała... - W jakim celu?
Jesteś poszukiwany.
Na razie.
Ale mieć cię u swego boku, wbrew wszystkiemu,
wbrew temu, co się stało...
Tym chcesz mnie przekonać?
To twoja opinia?
Powód? Pytanie? Co chcesz powiedzieć?
Zobacz.
Mówiłem ci kiedyś, że pragnę kobiety,
która usłyszałaby w głosie mężczyzny, że miał dobre intencje...
nawet jeśli nie znajdowałby właściwych słów.
Przepraszam.
Dlaczego, na Boga, miałabyś się zestarzeć u boku kogoś takiego jak Innes?
Już się zestarzałam.
Nie wiń mnie, że pozostały mi czas chcę spędzić z dobrym człowiekiem.
Będzie miał na uwadze jedynie moje szczęście.
„Luceo non uro”. Wiesz, co to znaczy?
„Błyszczę, lecz nie płonę”.
Mój ojciec nam powiedział,
że można wrzucić MacKenziech w najgorętsze płomienie,
w ogień, co strawiłby każdego innego do kości,
lecz MacKenziech się on nie ima.
Nie, MacKenzie przetrwają.
W tę noc, gdy straciliśmy Culloden...
Hector przybiegł do domu
z obłędem w oczach, jakiego jeszcze nie widziałam.
Kazał nam... Mnie i mej najmłodszej córce Mornie...
Kazał nam brać wszystko, co zdołamy unieść.
Rzekł, że ruszamy do Ameryki. Do lepszego świata.
Zrobiłyśmy, jak kazał.
Wyruszyłyśmy w środku nocy.
Zmierzałyśmy do posiadłości mych starszych córek,
Seonag i Clementiny, które miały już własne dzieci.
Dobrze wiedziałam, co zrobią Anglicy, gdy je dostaną,
przepojeni krwią jakobitów.
Nie wiedziałam jednak, że Hector skradł skrzynię złota.
Złoto Stuarta...
na bitwę przybyło z Francji za późno.
Podczas podróży już świtało...
gdy podjechało do nas dwóch dragonów...
Morna miała 16 lat. Była piękna.
Zostawiłam ją w błocie, obok obcych ludzi.
Jej kości są wciąż tam, na drodze, obrócone w proch,
podczas gdy ja siedzę tu od 30 lat,
starzejąc się w pałacu.
Wyłożonym złotem, które mi ją zabrało.
Seonag i Clementina zginęły w płomieniach.
Tak mi przykro.
Gdy tylko zamykam oczy...
Widziałam to.
Słyszałam krzyki Morny, która mnie woła.
Czułam swąd pożogi na północy,
trawiącej ostatnie moje dzieci.
A gdy świat wokół mnie zaszedł mrokiem,
zobaczyłam to jeszcze wyraźniej.
Moja ślepota to kara za to,
że ją zostawiłam, nie oglądając się za siebie.
Hector wierzył w sprawę jakobitów
i jak ty uważał, że może zmienić świat,
przez co straciłam wszystko.
Nie jestem Hectorem.
Nie będę narażał twego szczęścia.
- Po wojnie, która nadejdzie... - Będzie następna, i kolejna.
I wiele innych na długo po tym, jak nas już tu nie będzie.
Kiedyś powiedziałeś, że pragniesz kobiety, która naprawdę żyje.
Która widzi życie takie, jakie jest, a nie jakie chciałaby, żeby było.
Widzę je takie, jakie jest, Murtaghu.
Wiem też, jakim człowiekiem jesteś.
Czyli jakim?
Takim, co straci wszystko w imię swoich przekonań.
Przysięgłam, że już nigdy takiemu nie oddam serca.
Proszę...
Idź.
Muszę odpocząć przed jutrem.
Kocham cię, Jocasto MacKenzie.
Może świat się zmienia...
ale to nigdy nie przeminie.
Żałuję tylko, że nie byłem dość śmiały, by wyznać ci to wcześniej.
Obyś był tego wart.
Szukałem ciebie.
Jesteś pijany.
Miałem powód do świętowania.
Nie sądziłam, że jest coś jeszcze, co Stephen Bonnet może nam odebrać.
Ale prawie mu na to pozwoliłeś.
Bonnet nie miał z tym nic wspólnego.
Potępiasz mnie, bo chciałem, by Wylie zapłacił za to, co ci uczynił.
Raczej, żeś pozwolił, by twa nienawiść
do Bonneta i Wyliego nas podzieliła.
Pozwoliłeś, by wykorzystał twą szkocką dumę przeciw tobie.
Mą dumę?
A co z twoją?
Mówisz, co ci się podoba, bez względu na konsekwencje.
Za często spoglądasz przez pryzmat swych czasów.
Nie musisz mi mówić, co mam robić. Daruj sobie.
Czasem warto ci przypomnieć.
Nie ma drugiej takiej kobiety jak ty.
Lecz nie zapominaj, jednak jesteś kobietą.
Spójrz w dół.
Zrób to, gdy cię posiądę.
Patrz na to.
Nie masz do mnie żalu, że ruszyłem na ciebie jak...
szalony ogier?
Nie.
Właściwie nawet mi się podobało.
Choć mam dość paskudnego siniaka.
Chciałabym widzieć minę Wyliego, gdy przegrał.
Był bliski płaczu.
Póki nie powiedziałem, że oddam konia za spółkę w obrocie whisky.
I przedstawienie najlepszego szmuglera w Karolinie Północnej.
Tak.
Pan Bonnet osobiście spotka się z panem Alexandrem Malcolmem,
dostawcą najwyborniejszej whisky w obu Karolinach.
A ja myślałam, że pan Malcolm czasy szmuglowania ma już za sobą.
Ja również tak myślałem.
Mamy go.
Łotr nareszcie zapłaci za to, co uczynił.
Masz rację, Claire.
Nie robię tego dla Bree...
Czynię to, albowiem
chcę widzieć śmierć potwora, który skrzywdził naszą córkę.
Nie mam innych powodów, lecz chcę to zobaczyć.
Czy to źle?
Nie.
Obiecaj mi, Jamie.
Obiecaj, że Stephen Bonnet niczego więcej nam już nie odbierze.
Obiecuję.
Obiecuję z ręką na sercu...
że te pierścionki już nigdy nie znikną z twych dłoni.
Przysięgam.
A więc to piją dżentelmeni w Ameryce?
Obawiam się, że w kawiarniach nie serwują ale.
A po czym pan wnosi, że preferuję ale?
Tak tylko...
Nie chciałem nic sugerować, panie Bonnet.
Dziękuję za przybycie. Wiem, że jest pan zajęty.
Przybyłem z River Run, z wesela Jocasty Cameron.
Cameron?
- To ta krewna Jamesa Frasera? - Ta sama.
Teraz jest panią Innes, rzecz jasna.
Proszę zatem przekazać jej moje serdeczne gratulacje.
W gruncie rzeczy to raczej panu należy pogratulować.
Pański syn jest teraz dumnym właścicielem River Run.
Wasza Ekscelencjo.
Otrzymałem przykrą wiadomość.
Szkoda, że po tak uroczej ceremonii,
ale taki jest świat.
Wie pan, ilu regulatorów oddało się w ręce sądu?
Ani jeden.
Liczyłem, że do tego nie dojdzie,
ale wygląda na to, że czeka nas wojna.
Przygotowałem konwoje broni dla generała Waddella.
Gdy tylko do niego dotrą, spotkamy się w Hillsborough.
Zbierzcie swych ludzi i spotkajmy się tam za dwa tygodnie.
Może pan wracać do wieczornej hulanki.
Bez obaw, pułkowniku, mniemam, że walka nie potrwa długo.
Tak, a gdy regulatorzy będą w rozsypce...
przygotujemy się do wojny przeciwko Koronie.
Napisy: Marcin Łakomy